001:小叔(1 / 2)

</div>

<div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'><h1>001:小叔</h1>

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>she1击俱乐bu——

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>冷白se的灯光,照得整个靶dao像一条没有尽tou的隧dao。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>林粤粤站在第七号she1击位前,降噪耳机jinjin扣住她的耳朵,将整个世界压缩成一片沉闷的嗡鸣。她的手指搭在扳机上,指腹能gan觉到金属的微凉。枪口对准前方二十五米外的靶心——那个小小的黑se圆点,在她yan里像某个人瞳孔的颜se。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>她扣下扳机。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>“砰——”

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>枪声被耳机过滤成一声钝响,像拳tou砸在沙袋上。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>子弹穿过空气,靶纸中央多了一个dong。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>十环。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>林粤粤没有停顿,熟练地退chu弹壳,推入新子弹,手上的动作迅速又liu畅。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>这tao动作她zuo过无数次,多到肌rou已经形成了记忆——装弹、上膛、瞄准、击发。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>再装弹、再上膛、再瞄准、再击发。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>直到把一个弹匣全bu打空。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>她把枪放在台面上,看了一yan成绩。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>全是十环。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>降噪耳机被人从后面摘下来。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>“是谁惹我们家林大小姐生气了?”

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>金妲的声音突然guan进来,带着笑意,耳机挂在脖子上,侧着shen看林粤粤。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>见林粤粤不说话,继续dao:“你只有在生闷气的时候,打枪才最准、最厉害。”

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>金妲仔细的朝靶dao里看了一yan,咂咂嘴:“嚯,全是十环,看来气得不轻。”

-->>(本章未完,请点击下一页继续阅读)